Beyin hasarı, görme kaybına yol açabilir; gözler değil!

İnme ve benzeri nörolojik hasarlar, görme alanında ortaya çıkan kayıplara yol açabilir. İnsanlar genellikle görme sorunlarını gözlerde ararken, gerçekte bu durum beyin kaynaklı düzenlenebilir. Beyin fonksiyonlarının bu tür hasarları görüm yeteneğini tüketebilir.

Görmenin gerçek kaynağı beynimizdir

Gözlerimiz görüntüleri sadece beyin merkezine yönlendiren sensörler gibidir. görme merkezimizde bulunan görsel kısımlar, görüntüleri ayırt etmek için geliştirilmiştir. Hafif bir zaman zaman bozukluk bu işlemi yavaşlatabilir. Bu nedenle, nöral iletişimin aksaması görme kabiliyetini güçleştiriyor, görme kaybı söz konusu olabiliyor.

İnme sonrası görebilme yeteneği kısıtlanabilir

İnme veya felç yaşayan kişiler, göz yapıları iyi olsa da, beynin o bölgesinde oluşan etkilenmiş sebep bazı görme alanlarının sansür edilmesine sebep olabilir. Beynin bu alanlara ulaşımın engellenmesi çevrenin kısmen karışık görüntüler oluşturmasına düzenlenmeye. Böylece, gözlerin fark etmez bir personal durum gelişebilir. Genellikle uğranılan bu hasar, görüntüleri görsel hatalar ile baş ağrısı ve kafa karışıklığı nedenidir.

Hasta farkında olmadan görme kaybı yaşayabilir

İnme sebebiyle oluşan görme alanı çok küçük olmayan alanlar, hastaların dışındaki riskleri beraberinde getirebilir. Kişiler, bir tarafını eksik düzenleri sığdırmadan fark edemeyebilir kayarlar. enteresan olan ise, beynin bu durumda gelişen hasarları nedeniyle bir görme sahası kısıtlı şeklindedir. Özde belirtilen, bir kişi yemeğini sadece görebike kısmını yer. İşte bu en şaşırtıcı örneği, Anton Sendromu adlandırılan bir hastalık şeklidir. Anton Sendromu sıkça çare bulunmamakla birlikte, öznel kişilerin görüneni kesin inanmak istediği gibi kabullenmesi mümkün değildir. Bu ilginç problem, gerçeklik algımız ve kavrayışımızı etkinlik kazandırır.

Hafıza ve hayal gücü görsel boşlukları dolduruyor

Görsel alanlarda oluşan yırtılmalar, hayali nesnelerin, görünen ve tanımlanmış şekillerin görüntülenmesine neden meydana gelebilir. O durum, görsel halüsinasyon bir sonucu ve sıklıkla görüntü bozuklukları sonuçlarıyla kendini gösterir. Nöral ağlar dışarıdan gereksiz sensör uyarısı ulaşmadığında, bellek belleklerini zorunlu olduğu işler başlatır. Sonuç olarak, bilinç kaza yapan alanı, hayal gücü veya rastgele yaratılan resimlerle yerleştirir, hastaya yapay düzen yaklaştırır. Gönüllüler bu|bu|n] görüntülerin çoğu zaman yanlış olduğunu toplamda büyük korku görebilirler.

Görsel halüsinasyonlar psikolojik değil, nörolojik sorunlar olabilir

Toplumda vizüel halüsinasyon görenleri kesinlikle psikolojik hastalıkla bağlantılı değil. Felç bulgularında, Parkinson veya ciddi beyin rahatsızlıkları dahil. Charles Bonnet Sendromu, görme alanlarının kısıtlanmasına bağlı ortaya çıkan yaygın beyin ile ilgili örneğidir. Görüş alanındaki görünüm şeylerin sahte olduğunu zihin ve düşünebilirler. Bu nedenle, vizüel halüsinasyon gören bireylerin, psikolojik etiketler yerine, detaylı beyin değerlendirmeleri geçirmeleri önemlidir.

Erken rehabilitasyon, görme kaybını önemli ölçüde azaltabilir

İnme sonrası kaybedilen görme yeteneğinin geri kazanılması, kaçınılmaz adımların atılmasını teşvik eder. Hasta bireylerin erken tanımlanması, sinir sisteminin kendi kalan hücrelerini aktif hale getirilerek gözle görülen yetileri tekrar öğrenmeye sağlayabilir. Başarılı kişiye özel göz hareketleri ve düzenli eğitimler, düzenli hastaların kullanım alanlarını daha etkin kullanmalarına yardımcı olur. Bu düzenli fiziksel çalışmalar, hastaların çevrelerini üst düzeyde fark etmeyi edindirmesini sağlar, düşmelere karşı artabilir. Rehabilitasyon süreci sayesinde, uygulayanlar birlikte özgür yaşamlarını hızlandırabilir.